|
Speciale Speeltijd
Wils Raaijmakers, 2006
 |
Op de school van mijn jongste zoon vond ik een boekje van Parents Leadership Institute.
Terwijl ik het doorlas, dacht ik: dit is een fantastische manier om écht naar je kinderen te luisteren.
Mijn ontwikkeling met behulp van Eleutheropedie en Geweldloos Communiceren e.d. heeft zeker een grote stempel gedrukt op mijn manier van opvoeden. In ieder geval heb ik naar ze geluisterd, in plaats van ze te straffen omdat ze zeurden.
Wat ik in deze folder las kwam echter nog dichter bij wat ik écht luisteren vind.
Stel je keukenwekkertje in op bijvoorbeeld een half uur en laat je kind weten dat de ‘speciale speeltijd’ ingaat.
De ‘speciale speeltijd’ is een actieve vorm van luisteren, niet alleen naar de woorden die ons kind uitspreekt, maar ook door te kijken naar haar spel en met haar mee te spelen.
Het kan dus met kinderen van alle leeftijden.
Om te beginnen richt je je aandacht helemaal op het kind. Besluit om alles op te merken: haar woorden en klanken, haar houding en bewegingen, haar gezichtsuitdrukkingen, alsof je kind helemaal nieuw voor je is.
Kies een tijdstip voor dit ‘gesprek’ waarop je de minste kans hebt op onderbrekingen, zet de telefoon en de deurbel uit en zorg dat broertjes en zusjes jullie niet storen.
Doe er ook alles aan om je eigen zorgen en vermoeidheid zolang in de vriezer te zetten.
Geniet van dit ene speciale kind dat jij in de familie hebt gebracht.
Citaat: Geef tijdens ‘speciale speeltijd’ je kind de leiding over haar relatie met jou. Laat je kind weten dat je, voor deze tijdsduur, bereid bent alles te doen wat zij wil. Volg haar aanwijzingen, of ze nou gewoon vertelt wat ze wil doen of het op een andere manier laat zien. Deze omkering van het gebruikelijke machtsevenwicht zal je kind aanmoedigen te communiceren met je over gedachten en gevoelens die ze je niet kan toevertrouwen in de dagelijkse drukte van het gezinsleven.
Laat zien dat je van je kind geniet, lees ik verder in het boekje. Laat zien dat je van haar houdt en haar goedkeurt. Ook als zij jouw warmte lijkt te negeren, wacht niet op dankbaarheid.
Deze houding van belangstellend luisteren, met je oren én met de rest van jou, zal je kind gebruiken om jou nieuwe dingen te laten zien over haarzelf.
Het is heel verleidelijk om je eigen ideeën in te brengen, of om haar voor te doen hoe het ‘beter’gaat, maar daarmee verstoor je haar verhaal én jouw luisteren.
Natuurlijk moet je wel ingrijpen als het onveilig wordt.
Naarmate jullie vaker ‘speciaal spelen’, zal haar vertrouwen groeien en ze zal zichzelf steeds meer aan je laten zien. Ze zal zich zo veilig gaan voelen dat ze je ook uitprobeert door het spel te kiezen wat jij het minst leuk vindt, om te zien of je écht blij met haar bent, onder alle omstandigheden.
Ze zal de veiligheid van jouw aandacht ook gebruiken om haar grenzen te verleggen.
Uiteindelijk zal ze ook de moeilijke dingen in haar spel met jou delen.
Citaat: Bijvoorbeeld, als jouw kind pas een pijnlijke prik heeft gekregen, word jij misschien
wel de ontvanger van stevige injecties, vrolijk gegeven tijdens de ‘speciale speeltijd’. Of ze geeft jou op je kop, zoals zij gehad heeft. Ze zal de tijd die jij luistert naar haar, gebruiken om haar spanningen uit te werken door spel, praten en uitbarstingen van gevoelens.
Ze kan zich veilig genoeg voelen om je gevoelens te laten zien van afhankelijkheid of niet benoemde angsten. Dit kan er soms uitzien als een ‘terugval’ naar ‘onvolwassener’ gedrag, maar in werkelijkheid is het vooruitgang.
Lachen kan een fantastische uitlaatklep zijn van gevoelens van spanning en verdriet. Als ‘luisteraar’ van je kind geef je haar de macht in het spel en jij speelt op een luchtige manier de hulpeloze rol, waardoor ze, uitgebreid lachend, een onderwerp kan verwerken.
Citaat: Laten we het voorbeeld nemen van het kind dat papa een spuit wil geven (nadat zij er zelf pas ook een gehad heeft). Papa ‘probeert’ weg te komen en wringt zich speels in allerlei bochten, gaat zogenaamd huilen en roept op een komische manier: ‘nee, help, geen prik, geen prik..’.
Daardoor kan het kind lachen en doorgaan met bij haar papa doen wat zij voelt dat haar gedaan is.
Dat spel kan later veranderen in het maken van harde geluiden naar papa, die springt in overdreven angst, en kan dan langzamerhand overgaan naar het gooien van een kussen naar papa zodat die elke keer valt als hij probeert op handen en voeten te komen, alles met veel gelach en lol.
Ik lees dat het belangrijk is dat je het spel niet stuurt. Bijvoorbeeld als het kind graag wil dat je haar achterna zit, ga er dan niet vanuit dat je een monster moet spelen. Achtervolg haar luidruchtig maar met weinig succes, grijp even haar t-shirt, wat ze gemakkelijk weer los kan trekken. Als je kind vraagt of je een monster wilt spelen, speel dan een onhandig stuntelend monster, niet eng of groot en bedreigend. Dit kun je variëren naar gelang de leeftijd en moed van je kind.
Als lachen overgaat in schreeuwen, dan weet je dat je gas terug moet nemen, zij moet zich helemaal machtig en veilig voelen om spanning kwijt te raken door te lachen.
Overigens is kietelen uit den boze, dat is een vorm van aanraken die kinderen gemakkelijk machteloos maakt.
Citaat: Het spelen en lachen hebben je kind diepgaand vertrouwen gegeven. Daarna zal ze ook dieper en pijnlijker gevoelens laten zien.
Het is heel goed mogelijk dat jouw ouders nooit zo ontspannen en lachend met je gespeeld hebben. Het kan moeilijk voor ons zijn om dat te doen met onze kinderen. We zijn misschien geneigd te troosten als ons kind huilt, een oplossing te zoeken als ze zeurt en haar tot kalmte te manen als ze een driftbui krijgt, maar bedenk hoe zwaar de bagage kan zijn van angsten en verdriet, als een kind ze niet kan of mag uiten.
Blijf bij een huil- of driftbui dicht bij je kind en blijf luisteren. Laat haar met een lichte aanraking of een enkel woord weten dat je van haar houdt, maar probeer niet haar gevoelens te ‘verbeteren’. Lachen en geeuwen geven aan dat ze haar perspectief herstelt en meestal zal ze zich daarna opgelucht en verfrist voelen.
Citaat: Zij zal zich intens geliefd voelen als je bent doorgegaan met het laten zien van je liefde voor haar, door haar ergste gevoelens heen.
Citaat: ‘Speciale speeltijd’ kan voor ouders ook een tegengif zijn voor gevoelens van tekort schieten. Wanneer we de tijd nemen om ons helemaal te concentreren op onze relaties met onze kinderen, bevredigen we enkele van de diepe behoeften aan liefde en nabijheid welke natuurlijk zijn voor mensen van elke leeftijd. We beginnen trotser te zijn op ons ouderschap. Onze kinderen gedijen door ons groeiende zelfvertrouwen als ouders en door de aandacht die we ze geven.
Als je van luisteren naar je kind een gewoonte kunt maken, in plaats van haar te willen controleren en sturen, zul je straks, als ze puber en daarna volwassen is, ook veel beter kunnen luisteren naar haar verhalen en haar mening. Je helpt haar haar eigen leven in te richten in plaats van jou willoos te volgen of juist heftig tegen je in te gaan.
Uit eigen ervaring weet ik dat er kritiek kan komen van andere volwassenen. Ik ben wel
eens in een supermarkt door een wildvreemde aangesproken of ik mijn kind niet kon ‘aanpakken’, terwijl ik bezig was met liefdevol luisteren naar zijn in machteloze drift uitgebrulde eisen, overigens zonder op die eisen in te gaan. Vaak heb ik dan getwijfeld: doe ik het wel goed? Dit boekje heeft me weer een hart onder de riem gestoken en gaf me bovendien een mooie gelegenheid deze manier van omgaan met je kind met jullie te delen.
Terug naar de voorpagina
|
|
|
